„Izkor” (Pamięć)

Stare kamienice
Z czerwonej cegły
Znowu żyją
Radosne w blasku Wisły

Moja pamięć zbyt młoda
Innych zawodna
Słucham opowieści
Tych którzy wracają tutaj

Stare kamienice
Z czerwonej cegły
Dziś umierają
Szarością obciążone i biedą

Ja nie pamiętam
Oni pamiętają
Ci których izkor nie zawodzi
Wracają tutaj
I mówią

Mojej Lubie – Mirka
Włocławek 17-01-2007

Mirosława Stojak

Ten wpis został opublikowany w kategorii Wiersze i oznaczony tagami Izkor, Mirosława Stojak, wiersz. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Leave a Reply